Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στην εκπομπή Πρωινή Ζώνη με την Α. Καϋμένου και τον Ν. Υποφάντη στο Action24
Για τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη
Δεν θα έλεγα πολωμένο το κλίμα και δεν πρέπει να είναι πολωμένο το κλίμα, πόλωση επιδιώκουν αυτοί οι οποίοι κάνουν ό,τι κάνουν αλλά ένα φορτισμένο κλίμα γιατί είχαμε μια δολοφονία μιας γυναίκας, μιας μαμάς, μιας γιαγιάς, επειδή η κόρη της έκανε το μεγάλο «έγκλημα» να πολιτευτεί με τη Ν.Δ., μόνο για να προσφέρει. Και μάλιστα επειδή είναι μια ιστορία που προσωπικά τη γνωρίζω πάρα πολύ καλά, λόγω και της προσωπικής σχέσης που έχω με την Αφροδίτη Νέστορα αλλά και του γεγονότος ότι ήμουν εκ των εισηγητών των ψηφοδελτίων του 2023, η Αφροδίτη Νέστορα ήρθε τότε στη Ν.Δ., σε εμάς, ζητώντας απλά να προσφέρει και να βγει μπροστά για τις ιδέες της, τίποτα άλλο και κάποια χρόνια μετά, θρηνεί τη μητέρα της, και η ίδια βρίσκεται στο νοσοκομείο, όπως και ο πατέρας της και οι γείτονές της, και κάποιοι άλλοι άνθρωποι, κάποια μέτρα πιο πέρα σε άλλες δύο πολυκατοικίες, επειδή κάποιοι ήθελαν από ό,τι φαίνεται νεκρό ή τέλος πάντων τραυματίες, πάντως πήγαν με δολοφονική διάθεση, γιατί μιλάμε για δολοφονία. Αυτό λοιπόν το οποίο πρέπει να κάνουμε σε αυτή τη χώρα, και όχι μόνο όταν έχουμε το πιο τραγικό γεγονός μιας δολοφονίας ενός ανθρώπου, είναι να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και ειδικά όσοι έχουμε περάσει από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, πρέπει να τα λέμε ακόμα περισσότερο. Αυτοί είναι οι γνωστοί – άγνωστοι που κατά καιρούς έχουμε ακούσει, «τα παιδιά» που άλλες φορές έχουμε ακούσει, οι «ακτιβιστές» που άλλες φορές τους έχουμε ακούσει, αυτοί που κάνουν «παρεμβάσεις», όλα αυτά τα απαράδεκτα τα οποία έχει ανεχθεί η μεταπολιτευτική Ελλάδα, που ξεκινάνε και κλιμακώνονται, δηλαδή ξεκινάνε από μια επίθεση σε συμφοιτητές τους, οι επιθέσεις μετά κλιμακώνονται και γίνονται με ρόπαλα, μετά ανοίγουν κεφάλια, μετά μπορεί να βγαίνουν στους δρόμους και να καίνε κάδους και αυτοκίνητα, και στο τέλος της ημέρας δολοφονούν. Και η χώρα αυτή, το πολιτικό σύστημα αυτό, και δυστυχώς μηδενός εξαιρουμένου ως προς τις κυβερνήσεις- με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις τα προηγούμενα χρόνια από τη δική μας παράταξη- είτε τους υπέθαλπε, ξεκάθαρα, μέχρι και κάποιοι πήγαιναν και μάρτυρες υπεράσπισης σε εγκληματίες και σε δολοφόνους, είτε τους έκλεινε το μάτι, είτε έλεγε «εντάξει μωρέ, ακτιβισμό έκαναν, μια κατάληψη έκαναν»… είναι κατηγοριοποιήσεις, ο χώρος της αριστεράς έκανε ότι δεν έβλεπε ή και τους υπέθαλπε και κάποιες φορές ο δικός μας χώρος φοβόταν να πει τα πράγματα με το όνομά του. Για παράδειγμα, για 45 χρόνια το βασικό ορμητήριο όλων αυτών γιατί ξέρετε το να κρυβόμαστε τι προσφέρει; Να έχουμε σε πέντε μήνες, σε 10 μήνες την επόμενη Βάγια Νέστορα. Αυτό προσφέρει. Ποιο ήταν το ορμητήριο όλων αυτών για πάρα πολλά χρόνια, για 45 χρόνια μεταπολιτευτικά, από το 1974 μέχρι το 2019; Τα πανεπιστήμια. Ήμουν νιός και γέρασα. Έφτασα 38, έχω αποφοιτήσει από το 2010, αυτό θέλω να πω. Για 45 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις ανέχονταν μια παράνομη πράξη που λέγεται «κατάληψη» να υπάρχει, να υφίσταται στο όνομα μιας απόφασης μιας γενικής συνέλευσης. Έπαιρναν λοιπόν μια απόφαση για μια κατάληψη έμπαιναν μέσα και αυτοί, γεμίζαν με μολότοφ και οτιδήποτε άλλο τα πανεπιστήμια και ειδικά των Αθηνών και Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια εξέδραμαν τα «παιδιά», όπως τα λέγαμε. Ήρθε λοιπόν μια Κυβέρνηση, έσπασε τις καταλήψεις, βασικά επέβαλε το νόμο, κατήργησε το άσυλο ανομίας και το έφερε στην πραγματική του έννοια, και τα «παιδιά» αυτά, φοβερό πράγμα, ξεβολεύτηκαν. Εγώ όμως δεν θα κρύψω τα λόγια μου. Δεν αρκεί που εκκενώσαμε τις καταλήψεις. Πολύ σημαντικό. Πρέπει όλοι αυτοί να βρεθούν, γιατί ακόμα και ένα τρικάκι που πετάει κάποιος, δηλαδή χαρτάκι στο σπίτι κάποιου, τρομοκρατεί αφάνταστα το παιδί του, τη γυναίκα του και τους γείτονές του.
Εγώ πιστεύω πολύ και στην πολιτική, στην ατομική ευθύνη. Εγώ αναφέρομαι σε όλους όσοι δεν λένε το μήλο – μήλο και το πορτοκάλι – πορτοκάλι, δηλαδή, όποιος νομιμοποιεί ή έστω κάνει ότι δεν βλέπει την επίθεση στο σπίτι κάποιου, ακόμα και με τρικάκι, όχι μόνο με εκρηκτικό μηχανισμό, που έχουν έρθει και στο δικό μου σπίτι και σε πολλούς συναδέλφους σας, και όχι μόνο πολιτικούς, και δημοσιογράφους και πολίτες που δεν τους αρέσει, όποιος μιλάει για ακτιβισμό, για κάποια έστω και ήπια παράνομη πράξη, όποιος πάει και κάνει συναυλία για να υπερασπιστεί ακροαριστερούς που κάνανε κατάληψη στα προσφυγικά, όποιος δηλαδή κάνει το μαύρο – άσπρο για τις ιδεοληψίες του, έχει- προσέξτε- όχι ποινικά, εγώ δεν θα κατηγορήσω για δολοφόνους ανθρώπους που δεν είναι δολοφόνοι. Δολοφόνοι είναι αυτοί που πήγαν και βάλαν τα γκαζάκια, τον εκρηκτικό μηχανισμό και όσοι τους έδωσαν εντολή. Άλλο πράγμα το ποινικό σκέλος, άλλο πράγμα η πολιτική συζήτηση. Όποιος όμως βάφτισε το ψάρι κρέας, ή όποιος ανέχθηκε αυτές τις συμπεριφορές, έχει πολιτικά ευθύνη. Όποιος και αν είναι αυτός. Οι περισσότεροι εξ αυτών ανήκουν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Και εγώ δεν αναφέρομαι στους πολίτες, αναφέρομαι σε αυτούς οι οποίοι είχαν θέσεις ευθύνης, αυτοί που μείωσαν τις ποινές και εμείς τις αυξήσαμε. Αυτοί που έλεγαν.. Ναι, το έχει πει αυτό ο κύριος Τσίπρας, ότι «έχει σημασία από ποια πλευρά είσαι με τη μολότοφ». Εγώ έχω ξυπνήσει το πρωί, ευτυχώς ακόμα δεν είχε γεννηθεί ο γιος μου αλλά ήμουν με τη γυναίκα μου, και έχει σκάσει γκαζάκι στην πολυκατοικία μου, εκεί δεν θυμάμαι κάποια καταδικαστική ανακοίνωση και μάλιστα διάβασα στο γνωστό σάιτ και προκήρυξη. Υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν ζήσει αυτά. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βγει με αίματα από τα πανεπιστήμια, φοιτητές, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι στον πολιτικό χώρο αρεσκείας αυτού του άκρου, ή τον πολιτικό χώρο που ανήκει.
Τι έχει κάνει η Κυβέρνηση
Τώρα είπατε κάτι πολύ σωστό. «Είστε επτά χρόνια Κυβέρνηση». Εγώ δεν θα κρύψω τα λόγια μου. Είμαστε η Κυβέρνηση που έχει κάνει όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, έβαλε τάξη στα πανεπιστήμια, το να εκκενώνεις καταλήψεις, φοιτητικές εστίες και χώρους και να τους πετάς αυτούς έξω και να τους στέλνεις στη Δικαιοσύνη όταν δεν έχει γίνει αυτό για 45 χρόνια, είναι μια πρόοδος, έχει βάλει τάξη στα γήπεδα, έχει εξαρθρώσει πολλές και σημαντικές, με προσωπική δουλειά της ΕΛ.ΑΣ. εγκληματικές οργανώσεις. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλάμε με τη γλώσσα της αλήθειας. Οι άνθρωποι αυτοί και η δράση τους δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί και πρέπει χθες, χθες να πάνε στη Δικαιοσύνη.
Δεν είναι μόνο αυτοί που είναι στα πανεπιστήμια. Έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις τα τελευταία χρόνια. Έχουν προφυλακιστεί πάνω από χίλια άτομα για σημαντικές περιπτώσεις εγκληματικών οργανώσεων, σε σχέση με γήπεδα, ναρκωτικά, πανεπιστήμια. Το ζήτημα τώρα εδώ δεν είναι μόνο όλες αυτές οι επιχειρήσεις που είναι επιχειρήσεις που δεν είχαμε δει για πολλά χρόνια από την αστυνομία και η επιχείρηση για την πολεοδομία, το κύκλωμα στην πολεοδομία και οι επιχειρήσεις που έχουν γίνει για κυκλώματα σε φυλακές, όλα αυτά πιστώνονται στην κυβέρνηση. Όμως, εδώ πρέπει να βρούμε και εκείνους που έχουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο και πάνε σε σπίτια ανθρώπων, πολλών τα τελευταία χρόνια, και να πάνε εκεί που ανήκουν. Αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν σε ένα χώρο μόνο, στη φυλακή. Εφόσον θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη; Πουθενά αλλού. Μα αυτό γι’ αυτό και δεν αρκεί μία σύλληψη ή κάποιες συλλήψεις σε μια, ειδικά σε μια δολοφονία ή σε άλλες περιπτώσεις δολοφονιών, όπως στην τραγική περίπτωση της Marfin, που προφανώς η εξέλιξη των ερευνών δεν περιποιεί τιμή για την ελληνική πολιτεία, όχι τα τελευταία, αλλά όλα αυτά τα χρόνια. Γι’ αυτό και είναι πάρα πολύ σημαντικό, πέραν της σύλληψης, να είναι δεμένη μια υπόθεση. Σας το λέω με την όποια εμπειρία έχω από τη δουλειά μου και από τα δικαστήρια. Είναι πάρα πολύ σημαντική δουλειά. Γι’ αυτό και σας λέω μην υποτιμούμε αυτό που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια και στη ΔΑΟΕ και στο Εσωτερικών Υποθέσεων.
Το νόμος και τάξη δεν είναι μια δεξιά ατζέντα. Για πάρα πολλά χρόνια η Αριστερά και η Κεντροαριστερά στη χώρα την βάφτιζε δεξιά ατζέντα, γιατί έτσι την εξυπηρετούσε. Τους εξυπηρετούσε όλο αυτό. Το νόμος και τάξη, η εφαρμογή του νόμου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημοκρατία. Εγώ λοιπόν, όπως σας λέω, τα πολλά που έχουν γίνει αυτά τα χρόνια επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν είχαν γίνει τα προηγούμενα, σας λέω τι πρέπει να κάνουμε χθες, σκύβοντας το κεφάλι πριν και πάνω απ’ όλα στα θύματα, στους συγγενείς τους.
Νιώθω από αυτά που διαβάζω και από τα αστυνομικά ρεπορτάζ, γιατί δεν θέλω να μπλέκω στα χωράφια της Ελληνικής Αστυνομίας, ότι είναι κοντά. Και το κυριότερο δεν είναι μόνο να τους πιάσουν όλους αυτούς, τους φίλους τους, φίλους δεν εννοώ αυτούς που κάνουν παρέα, αυτούς που έχουν αντίστοιχη παραβατική συμπεριφορά. Γιατί είναι μια ευκαιρία τουλάχιστον να πέσουν οι μάσκες σε όλους. Έτσι; Αλλά το θέμα δεν είναι το ξαναλέω μόνο να τους συλλάβουν. Είναι να είναι τόσο δεμένο που οι άνθρωποι αυτοί, με βάση τα όσα θα πει η Δικαιοσύνη, να πάνε μέσα στη φυλακή.
Σχετικά με τις δηλώσεις της κ. Ζ. Κωνσταντοπούλου
Νομίζω ότι ειδικά μια μέρα μετά το θάνατο ενός ανθρώπου, δε θέλω να πέσω στο επίπεδο της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Η κυρία Κωνσταντοπούλου θρέφεται από το μίσος, θρέφεται από το διχασμό και έχει βάλει πολύ, πάρα πολύ λάδι στη φωτιά τα τελευταία χρόνια για όλο αυτό το κλίμα. Η κυρία Κωνσταντοπούλου έρχεται στη Βουλή και κατηγορεί και αποκαλεί δολοφόνους συναδέλφους της βουλευτές. Και, εντάξει, μην κοροϊδευόμαστε, είναι πολύ νωπές οι μνήμες όλων αυτών των ανθρώπων της «συμμαχίας του ξυλολίου» πάνω σε ένα τραγικό δυστύχημα, όπου η δικαιοσύνη πρέπει να αποδοθεί πλήρως και να πληρώσουν οι ένοχοι. Η κυρία Κωνσταντοπούλου ήταν εκ των πρωταγωνιστριών αυτής της απίστευτης προσπάθειας εργαλειοποίησης, που συντελέστηκε. Και βρήκε πάλι ευκαιρία να πει τις δικές της ασυναρτησίες. Δε θέλω να πω κάτι παραπάνω για τον άνθρωπο αυτό. Ελπίζω να την καταλάβουν οι πολίτες πλήρως και να πάρει το πολιτικό της μήνυμα, γιατί όλα αυτά πολιτικά λύνονται. Και δε θέλω, το ξαναλέω, να μπω σε αυτή τη διαδικασία παραπάνω.
Σχετικά με τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης
Είμαι σε αυτή τη θέση, έχω αυτή την τιμή και την ευθύνη τρία χρόνια. Έχω ζήσει απίστευτες επιθέσεις. Ακόμα και αν ένας αστυνομικός, όταν πάει να κάνει τη δουλειά του, μπορεί να, κατά άλλους πολιτικούς χώρους, να ακούμπησε «μία τρίχα» κάποιου που πήγε να κάνει κάτι αντίθετο. Να ξεσηκώνεται το σύμπαν ολόκληρο. Εδώ τρεις άνθρωποι της παράταξης που ανήκουμε δέχτηκαν δολοφονικές επιθέσεις από συγκεκριμένους ανθρώπους που ανήκουν σε μια συγκεκριμένη λογική, εγώ δεν θα πω παράταξη, γιατί τα άκρα δεν είναι πολιτικοί εγκληματίες, δεν θεωρώ ότι έχουν πολιτικό χρώμα, είτε είναι στην άκρα δεξιά είτε στην άκρα αριστερά, είναι εγκληματίες και η δικαιοσύνη πρέπει να τους κρίνει, οι αρχές να τους βρουν και η δικαιοσύνη να τους κρίνει. Πήγαν να πεθάνουν άνθρωποι κι άλλοι και πέθανε ένας άνθρωπος. Εμείς λοιπόν δεν ήρθαμε να κατηγορήσουμε, όπως κάποιοι άλλοι πριν από ενάμιση χρόνο, πολιτικούς μας αντιπάλους ότι είναι δολοφόνοι. Και δεν θα το κάνουμε ποτέ αυτό. Δεν είναι. Αλλά είπαμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τι είπα χθες; Ότι εκτός από τις κουκούλες που πρέπει να βγουν, πρέπει να πέσουν και οι μάσκες. Γιατί ζούμε σε μια δημοκρατία που αποκαταστάθηκε πριν από 52 χρόνια, που είχε μια μεγάλη στρέβλωση. Σε ένα συγκεκριμένο χώρο, κυρίως των πανεπιστημίων, κάποιοι δρούσαν ανενόχλητοι με το μανδύα της επαναστατικότητας και αυτοί ήταν εγκληματίες. Το να το λες αυτό δεν σημαίνει ότι θες να διχάσεις, αλλά θες το ποτέ ξανά να έχει νόημα. Γιατί το να βγάλουμε καταδικαστικές ανακοινώσεις για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα και για τις επιθέσεις σε τρεις πολυκατοικίες, αλλά να ξεχάσουμε αυτά τα οποία έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να επαναληφθούν σε λίγες εβδομάδες, σε λίγους μήνες. Και εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη που ο δικός μας πολιτικός χώρος έκανε τα προηγούμενα χρόνια. Ο κόσμος αυτό θέλει. Να τους δει με χειροπέδες.
Σχετικά με τις επόμενες εκλογές και για το αν οι υπουργοί «έχουν κατεβάσει τα μολύβια»
Οι εκλογές δεν κερδίζονται την προεκλογική περίοδο. Την επόμενη των προηγούμενων εκλογών πρέπει να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες και πριν τις εκλογές και αυτό κάνει ο Πρωθυπουργός. Τώρα, δεν θεωρώ ότι έχουν πέσει τα μολύβια. Εντάξει, προφανώς όσο πλησιάζουμε στον τελευταίο χρόνο των εκλογών, εντείνεται και η προεκλογική αντιπαράθεση. Κάθε εβδομάδα ψηφίζονται στη Βουλή τουλάχιστον δύο σημαντικά νομοσχέδια. Την προηγούμενη εβδομάδα είδαμε μια μεγάλη τομή για την τοπική αυτοδιοίκηση. Και όχι μόνο τον τρόπο εκλογής δημάρχων και περιφερειαρχών και πολλές άλλες αλλαγές. Και είχαμε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών με μια σειρά παρεμβάσεων, κυρίως για τους συνεπείς δανειολήπτες. Γιατί ζούμε σε μια χώρα που οι συνεπείς ήταν κρυμμένοι κάπου στην πίσω αυλή και συνολικά για το ιδιωτικό χρέος. Προχθές στο Υπουργικό Συμβούλιο πέρασαν πάρα πολύ σημαντικές εισηγήσεις για μια σειρά από τομείς που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων. Παράλληλα βέβαια, προφανώς ετοιμάζουμε και εμείς το πρόγραμμά μας, γιατί μένουν λίγοι μήνες, περίπου, αν δεν κάνω λάθος, οχτώ μήνες για την επόμενη τετραετία, εφόσον μας εμπιστευτούν οι πολίτες.
Για το χρονοδιάγραμμα των εκλογών και το γεγονός ότι οι αυτοδιοικητικοί έχουν έναν μήνα για να παραιτηθούν αν θέλουν να είναι υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές
Το είπε χθες ο Πρωθυπουργός σε συνέντευξη στο Liberal, που δημοσιεύτηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ότι οι εκλογές θα γίνουνε την άνοιξη του 2027.
Εφόσον λέει κάτι τόσο ξεκάθαρο ο Πρωθυπουργός, νομίζω ότι η συζήτηση αυτή δεν έχει καμία βάση. Εγώ θεωρώ ότι αν περιμένεις και σε επίπεδο κομματικό, παραταξιακό, αλλά και σε επίπεδο προσωπικό, γιατί και εγώ κάνω το ελάχιστο, να εκτίθεμαι στους συμπολίτες μου στο βόρειο τομέα με σταυρό, γιατί θεωρώ ότι στην πολιτική πρέπει να μένεις όσα χρόνια θέλει ο κόσμος. Δεν πρέπει να είμαστε ισόβιοι και «ελέω Θεού βασιλείς». Έτοιμος πρέπει να είσαι ανά πάσα στιγμή. Με ποια έννοια; Δεν πρέπει να περιμένει κάποιος τις εκλογές για να πει στον κόσμο τι κάνει. Και συλλογικά, στο σύνολο δηλαδή ως παράταξη και προσωπικά. Κάθε μέρα κρινόμαστε. Με τη δουλειά μας, με τη στάση μας, με το ήθος μας, με το πόσο βγήκαμε μπροστά στα δύσκολα, με το τι έχουμε κάνει στο χαρτοφυλάκιο που έχει ο καθένας, το πόσες παραδοχές έχουμε κάνει. Ο κόσμος δεν ξυπνάει ένα πρωί και λέει «θα αποφασίσω επειδή κάποιος με θυμήθηκε την προεκλογική περίοδο».
Για την τρίτη θητεία και την Κυβερνητική κατεύθυνση
Προσέξτε, αυτό δεν έχει να κάνει με την όποια τρίτη θητεία. Εγώ καταρχάς δεν πιστεύω στην πρώτη, δεύτερη, τρίτη θητεία. Εγώ πιστεύω στην κατεύθυνση. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια κυβέρνηση η οποία βρίσκεται στην εξουσία 7 χρόνια, έχει κάνει θεωρώ αρκετά και πάρα πολλά σημαντικά, ειδικά σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, στο γεγονός ότι επανέφερε τη χώρα σε συνθήκες κανονικότητας. Το πιο βασικό είναι ότι έχουμε μια κυβέρνηση που περιγράφει ένα σχέδιο, έναν οδικό χάρτη. Τι λέει; «Εγώ δεν μπορώ να γεννήσω από κάπου λεφτά όπως δήθεν θα γεννούσαν όλοι οι προηγούμενοι από εμένα. Εγώ μεγαλώνω την πίτα από την ανάπτυξη της οικονομίας, την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και σταδιακά, σίγουρα χρειάζεται μεγαλύτερη ταχύτητα, δίνω πίσω στον κόσμο αυτά τα οποία στερήθηκε». Εδώ υπάρχουν βέβαια και διαφορετικές προσεγγίσεις. Εγώ, ας πούμε θεωρώ ότι πρέπει να μιλάμε όσο γίνεται λιγότερο για επιδόματα, να φύγει από τη ρητορική μας όσο γίνεται ο όρος «εισοδηματικά κριτήρια». Κοιτάξτε, κυρίως μειώνουμε φόρους. Είμαστε η κυβέρνηση που έχει μειώσει ή καταργήσει 83 φόρους.
Για τις φορολογικές ελαφρύνσεις και το «Καλάθι της ΔΕΘ»
Αλλά για να λέμε την αλήθεια, επειδή πάντοτε το «θύμα» αυτής της συζήτησης στην Ελλάδα είναι η μεσαία τάξη από εδώ και στο εξής το μείγμα πρέπει να είναι ακόμα περισσότερο στήριξη στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στήριξη συνολικά στο επιχειρείν και ακόμα περισσότερες φοροελαφρύνσεις. Αλλά προσέξτε, είμαστε η κυβέρνηση που πήρε το φόρο εισοδήματος από το 29% και τον έχει μηδενίσει για τους νέους ή τον έχει ρίξει στο 20% και 18%. Δεν το ξέρω, ποιο θα είναι το «καλάθι» όπως λέγεται της ΔΕΘ, τα μέτρα δηλαδή για τον επόμενο χρόνο. Ξέρω κάτι: Ότι η διαφορά η δική μας, – ξέρετε, ο κόσμος που μας βλέπει, τα μέτρα που ψηφίζονται και εφαρμόζονται, τα εκτιμάει όταν έρθει η ώρα να τα βιώσει. Δηλαδή να τα υποστεί είτε θετικά, είτε αρνητικά. Λοιπόν, ο κόσμος που μας βλέπει ξέρει πόσο φόρο πλήρωνε και πόσο φόρο πληρώνει. Σίγουρα ξέρει και πόσο πληρώνει στο σούπερ μάρκετ και πόσο πληρώνει τώρα. Άρα όσο και να προσπαθούν κάποιοι να τον κοροϊδέψουν, από οπουδήποτε και αν προέρχονται πολιτικά, η προσπάθεια αυτή θα πέσει στο κενό.
Για την ακρίβεια και τη μείωση της ανεργίας
Όπως λοιπόν ξέρει ο κόσμος ότι πληρώνει παραπάνω στο σούπερ μάρκετ ή στα ενοίκια, σίγουρα ξέρει, 560.000 άνθρωποι που μας βλέπουν, ότι δεν είχανε δουλειά και βρήκανε δουλειά από την πολιτική που εφάρμοσε η κυβέρνηση αυτή. Γιατί δεν νομίζω ότι τρελάθηκαν όλοι αυτοί οι εργοδότες και είπαν αυτά τα 7 χρόνια να δημιουργήσουμε 600.000 περίπου θέσεις εργασίας. Το έκαναν γιατί εκτοξεύτηκαν οι επενδύσεις, οι εξαγωγές, ψηφιοποιήθηκε το κράτος. Δηλαδή τις δουλειές μπορεί να τις μετράει μια υπηρεσία του Υπουργείου Εργασίας αλλά τις δημιουργεί μια πολιτική πολλών υπουργείων. Όπως λοιπόν ξέρουν αυτό, ξέρουν τι μισθό έπαιρναν και τι μισθό παίρνουν και σίγουρα ο μισθός αυτός μπορεί να μην έχει φανεί η αύξησή του τόσο πολύ λόγω των τιμών. Αλλά θα σας πω κάτι. Την ίδια ερώτηση μου την έκανε εχθές ένας νέος άνθρωπος σε μια συνάντηση που είχαμε στην εκλογική μου περιφέρεια. Και μου λέει «Θέλω να βοηθήσω και εσένα και το κόμμα το οποίο ανήκουμε, αλλά πες μου τι να πω, ειδικά σε έναν νεότερο, που πληρώνει 50% παραπάνω ενοίκιο; Γιατί να ξαναψηφίσει;» Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή κατά τη γνώμη μου. Δύσκολη να περάσει στον κόσμο γιατί δεν είναι τσιτάτο αλλά θεωρώ ότι είναι σημαντικό να το κάνουμε. Ποιος φταίει που αυτή τη στιγμή ένας νέος άνθρωπος δυσκολεύεται να βρει ένα καλό σπίτι να νοικιάσει ή πολύ περισσότερο να αγοράσει ένα σπίτι και να κάνει την οικογένειά του; Ποιος φταίει;
Φταίει η Ελλάδα από το ’80 και μετά. Όχι οι Έλληνες πολίτες, οι πολιτικοί κυρίως της δεκαετίας του ’80 και μετά που κάναν τους ευχάριστους με τα λεφτά τα δικά μας, των επόμενων γενεών. Εδώ λοιπόν είναι κρίσιμο να τραβήξουμε μία κόκκινη γραμμή και να πούμε ότι «αυτή είναι η μεγάλη μας διαφορά». Έχουν περάσει 40 γεμάτα χρόνια και σε κάποιες περιπτώσεις και παραπάνω, γιατί η πολιτική αυτή δυστυχώς διήρκεσε. Αλλά δεν μπορείς να σβήσεις μια λογική που πότισε τους πάντες και τα πάντα, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, μέσα σε λίγα χρόνια. Η Ελλάδα έφτασε εκεί που έφτασε γιατί ζούσε πάνω από τις δυνάμεις της. Η κυβέρνηση αυτή τι έχει καταφέρει; Εγώ δεν λέω ότι δεν έχει κάνει λάθη, εγώ δεν λέω ότι δεν πρέπει να δώσουμε παραπάνω έμφαση σε κάποια ζητήματα. Η κυβέρνηση αυτή έχει καταφέρει και να δημιουργεί παραπάνω πλούτο όσο μπορεί να τον επιστρέφει στην κοινωνία και πρέπει να το κάνουμε πιο γρήγορα και να δημιουργεί δουλειές, αλλά και να μειώνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ. Εγώ βλέπω δύο δρόμους αυτή τη στιγμή. Ο ένας δρόμος είναι αυτός που περιγράφουμε εμείς, δηλαδή λέμε πρώτα πού θα βρούμε τα λεφτά και μετά κοιτάμε πού θα τα δώσουμε πίσω στην κοινωνία και εγώ λέω ξεκάθαρα, φοροελαφρύνσεις κυρίως στη μεσαία τάξη. Και ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος που ζήσαμε αυτά τα 40 χρόνια που είπατε, της πλειοδοσίας.
Για την κριτική που ασκεί ο Νίκος Ανδρουλάκης αναφορικά με τη δημοσιονομική διαχείριση, το κόστος των παροχών και τις οροφές δαπανών
Απαντώ. 13η σύνταξη 2,5 δισ. 13ος μισθός 1,5 δις, το χρόνο: 4 δις και το ΦΠΑ δεν ξέρω πόσο θέλει ο κύριος Ανδρουλάκης, αναλόγως με τις μονάδες που θα μειωθεί, ανεβαίνει κάποια δισεκατομμύρια. Εγώ θα πω στη χειρότερη περίπτωση, 2,5 και 1,5, 4, και να πούμε και 1-1,5 δισ. για να μειωθεί λίγο δηλαδή το ΦΠΑ, πάμε γύρω στα 5-6 δισ. Πάρα πολύ ωραία να μας βρει τα 6 δισ. ο κύριος Ανδρουλάκης και να δούμε πού θα τα δώσουμε. Εγώ όμως θα πω κάτι. Και να τα βρούμε, κύριε Υποφάντη, και να τα βρούμε αυτά τα 6 δις έτσι εύκολα, γιατί η διαφορά είναι ότι εμείς βρίσκουμε κάποια έσοδα από την πολιτική μας μειώνοντας φόρους, ο κύριος Ανδρουλάκης τα βρίσκει στο μυαλό του και ο κάθε κύριος Ανδρουλάκης, απλά αλλάζει το χρώμα του κόμματος, εγώ θεωρώ ότι πρέπει να πέσουνε παραπάνω λεφτά σε έναν μικρομεσαίο επιχειρηματία, να μειωθούν οι εισφορές του, πρέπει αυτά τα λεφτά να πέσουνε ξανά στην οικονομία με ακόμα περισσότερες φοροελαφρύνσεις, όπως αυτές που εφαρμόσαμε από 1/1/26 και εννοείται να δοθούν και στους συνταξιούχους όσα παραπάνω μπορούμε, αλλά αναλογικά. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί για να χαϊδέψουν εκλογικά ακροατήρια, ξεχνάνε ότι όλα αυτά τα δισ. που τάζουν αλλά δεν λένε από πού θα τα βρουν είναι φόροι των Ελλήνων πολιτών, των εργαζόμενων. Παρακρατήσεις των συνταξιούχων, των μισθωτών. Το να έρχεσαι λοιπόν και να λες από λεφτά που δεν έχεις βρει, ότι «εγώ θέλω να τα δώσω στο 13ο μισθό και στη 13η σύνταξη», μα δεν υπάρχει άνθρωπος να μη θέλει να πάρει κάποιος παραπάνω. Αλλά το θέμα είναι να μας πει πώς. Λέτε τώρα εσείς «δεν τα έχετε βρει;».
Έχει ακούσει ο κύριος Ανδρουλάκης και αντίστοιχα και ο κύριος Τσίπρας γιατί τα ίδια λένε, το ίδιο γήπεδο παίζουν απλά αλλάζει το χρώμα του κόμματος. Έχουν ακούσει για τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες; Τους έχουνε δει; Υπάρχουν οι λεγόμενοι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες και οι περιβόητες οροφές δαπανών, οι οποίες δεν επιτρέπουν σε μία χώρα να δώσει παραπάνω από ένα αριθμό, ο οποίος έχει να κάνει με τη διάκριση των παραπάνω εσόδων σε δύο κατηγορίες. Αυτές οι οποίες προκύπτουν από περιορισμό δαπανών και τα υπόλοιπα έσοδα. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν έχει άλλο, νομίζω έχουμε ένα περιθώριο περίπου 150 εκατομμυρίων ακόμα το ‘26 και ήδη 1 με 1,2 δις για το ’27. Αυτό προκύπτει από τα έγγραφα. Δηλαδή όταν λες κάτι παραπάνω κοροϊδεύεις τον κόσμο. Εκτός εάν, προσέξτε, μπορούν να δώσουν παραπάνω, αν βάλουν αντίστοιχους φόρους για να πάρουν τα λεφτά αυτά. Δηλαδή ναι μπορείς να δώσεις το 13ο μισθό, για να λέμε στον κόσμο την αλήθεια, πόσο είναι 1,5 δις, αν βάλεις φόρους παραδείγματος χάρη στη μεσαία τάξη ή στα χαμηλότερα εισοδήματα, να πάρεις 1,5 δις και να δώσεις 13ο μισθό. Εμείς αυτό δεν θα το κάνουμε.
Για τη δημιουργία νέου κόμματος από τον Α. Σαμαρά και αν αυτό θα ενοχλήσει τη Νέα Δημοκρατία
Συνεχίζω και λέω ότι είναι κάτι το οποίο μόνο κακό θα κάνει και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα γίνει αυτό το κόμμα, αλλά αν γίνει το κόμμα Σαμαρά θα δικαιώσει τη διαγραφή του η εξέλιξη αυτή.
Αν είναι διαφορετική αντιμετώπιση του Κώστα Καραμανλή από αυτή του Αντώνη Σαμαρά
Προφανώς. Η Νέα Δημοκρατία άντεξε 52 χρόνια να είναι μόνη μεγάλη παράταξη με τα στραβά της, δεν είναι ένα κόμμα δηλαδή το οποίο πήγαινε από τα μονοψήφια στα διψήφια, για δύο λόγους: ο πρώτος λόγος είναι ότι βασίζεται σε μία ιδεολογική βάση. Χτίστηκε πάνω σε κάποιες ιδέες όπως τις περιέγραψε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που προφανώς εξελίσσονται με το χρόνο. Ο δεύτερος λόγος είναι τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα δεν είναι μόνο οι υψηλά ιστάμενοι. Τα πρόσωπα είναι και οι άνθρωποι οι οποίοι προσφέρουν σε αυτή την παράταξη χωρίς να περιμένουν τίποτα. Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας σε μία μεγάλη παράταξη. Μπορείς να διαφωνείς, μπορείς να διαφοροποιείσαι, μπορείς να κάνεις και ένα βήμα πίσω, ούτως ή άλλως η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, ειδικά εγώ το λέω πάρα πολλές φορές, μακριά από μένα η λογική του επαγγελματία πολιτικού, αλλά αν κάθε φορά που δεν σ’ αρέσει κάτι, δικαίωμά σου να μη σ’ αρέσει, πας και κανείς ένα κόμμα, τότε η Νέα Δημοκρατία γίνεται– δεν θα γίνει ποτέ η Νέα Δημοκρατία- Νέα Αριστερά, ΔΗΜΑΡ ή οτιδήποτε άλλο από όλα αυτά τα οποία έχουμε ζήσει σε αυτό τον πολιτικό χώρο. Η Νέα Δημοκρατία είναι Νέα Δημοκρατία, έχει αρχές, αξίες, στελέχη και έχει μάθει να είναι συμπαγής και σας μιλάει ένας σχετικά νεότερος που ήταν και στο 18% και στο 41%.
Για το αν αναμένεται να γίνει συνάντηση με τον κ. Καραμανλή
Δεν το γνωρίζω αυτό ούτε μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος δύο πρωθυπουργών, ενός εν ενεργεία πρωθυπουργού, που έχω την τιμή να είμαι συνεργάτης του και ενός πρώην πρωθυπουργού που ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ως νεολαίος τότε και φοιτητής ήμασταν στο πλευρό του. Δεν νομίζω ότι είναι η δική μου δουλειά να πω κάτι τέτοιο. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι αυτό το που είπα πριν από λίγο για τη Νέα Δημοκρατία πριν και πάνω από όλα το ξέρει πολύ καλά ο Κ. Καραμανλής και το εφαρμόζει. Ο Κ. Καραμανλής δεν έφυγε ποτέ και δεν θέλω να είμαι ο εκπρόσωπος του και να τον ερμηνεύω, αλλά είμαι βέβαιος ότι βάζει την παράταξη πάνω από τα πρόσωπα. Μπορεί και αυτός να έχει κάνει κριτική κατά καιρούς. Θεμιτή, αλλά την κάνει εντός παράταξης. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Αν κάθε φορά που δεν μας αρέσει κάτι, πληγώνουμε το σπίτι μας, τότε ίσως δεν το αγαπάμε πολύ το σπίτι μας, αλλά αγαπάμε πιο πολύ τον εαυτό μας. Αμ’ έπος αμ’ έργον.
Για την προμήθεια F-35 από την Τουρκία
Να θυμηθούμε λίγο τι έχει πει η Κυβέρνηση. Καταρχάς καμία χώρα δεν ετεροπροσδιορίζει τις αμυντικές τις συμφωνίες ή τις συμμαχίες της με βάση το τι κάνουν άλλες χώρες. Η Ελλάδα που ήταν; Η Ελλάδα είχε ζητούμενα τα F-16 και τα F- 35 και τώρα τα έχει δεδομένα. Άρα να ξεκινήσουμε από τα του οίκου μας γιατί αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία συν όλα τα υπόλοιπα Rafalle, Belharra, συμμαχίες, συμφωνίες, με Αίγυπτο, με Ιταλία, 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο, ΑΟΖ, Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, δηλαδή κατοχύρωση απότατων δυνητικών ορίων και όλα τα σχετικά. Άρα η Ελλάδα, γιατί όταν εκπροσωπούμε την Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να μιλάμε για τη χώρα μας, έχει ανέβει 10 επίπεδα σε σχέση με αυτό που ήταν τα προηγούμενα χρόνια, αν αθροίσει κανείς τις συμμαχίες, τις συμφωνήσεις και τα αμυντικά. Ως προς τα εξοπλιστικά προγράμματα άλλων χωρών, μιλάμε για σύνθετες διαδικασίες που δεν περνάνε μόνο από ένα πρόσωπο ή από ένα όργανο, που δεν χρειάζεται να είμαστε βιαστικοί και το μόνο που μπορώ να πω εγώ είναι ότι ως μέλη του ΝΑΤΟ, κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, υπάρχουν απαράβατοι όροι που κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει. Πριν και πάνω να μη χρησιμοποιούνται τα όπλα αυτά εναντίον συμμαχικών κρατών. Αλλά ας μην υπάρχει καμία ανησυχία πιστέψτε με γιατί η μεγάλη διαφορά η δική μας με άλλους είναι ότι εμάς όλα αυτά είναι πράξεις οι οποίες έχουνε πλέον και ένα χρονοδιάγραμμα ορατό και προχωράει η μία μετά την άλλη ενώ τα υπόλοιπα είναι συζητήσεις και θεωρίες.
Αν θα γίνει συνάντηση του Ντ. Τράμπ με τον Πρωθυπουργό
Δεν έχω ενημέρωση για συνάντηση, το πρόγραμμα του Πρωθυπουργού και της επόμενης εβδομάδας θα ανακοινωθεί φαντάζομαι τις επόμενες ημέρες. Εγώ δεν γνωρίζω για κάποια συνάντηση.
Για τα προβλήματα στο Βόρειο τομέα Αθηνών
Κοιτάξτε εγώ θεωρώ ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες, υπήρχε μια λογική πρώτα να είσαι όποια ιδιότητα έχεις στην Κυβέρνηση και μετά βουλευτής περιφέρειας… Για εμένα το ποιο σημαντικό είναι, σε όποια εκλογική περιφέρεια είσαι να είσαι πρωτίστως βουλευτής, εν προκειμένω βορείου τομέα και μετά όποια άλλη ιδιότητα έχεις. Για μένα ο βόρειος τομέας είναι η εκλογική περιφέρεια των νοικοκυραίων, της μεσαίας τάξης, άρα το πρώτο που θα βάλω στην ατζέντα και το έχω βάλει ήδη, είναι να παλεύω για κάθε οικογένεια όπως παλεύω για την οικογένειά μου για καλύτερος παιδικούς σταθμούς, για καλύτερους δρόμους, για καλύτερες υποδομές και για τη μεσαία τάξη. Το λέω ξανά και ξανά, αλλά νομίζω ότι εδώ είναι η ουσία αυτών που για πάρα πολλά χρόνια δεν μιλούσαν, όχι γιατί δεν ήθελαν να μιλήσουν, αλλά γιατί είναι άνθρωποι αξιοπρεπείς, πλήρωναν αλλά ήρθε η ώρα να πάρουν πίσω κάποια στιγμή όλα αυτά τα οποία έχουνε θυσιάσει.
15
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ APP
